18 juni: Porto Vecchio en Bonifazio
Vandaag rustdag, dag van moeilijke afwegingen. Ga ik luieren (op het strand) of ga ik zien wat er te zien valt. Vijfentwintig kilometers van de camping vandaan lag Bonifazio, een haven in een natuurlijke inham tussen de rotsen. Ik besloot deze toeristische attractie te gaan bekijken.

Ook Gerard ging voor Bonifazio. Samen reden we over de rechte, vlakke weg in zuidelijke richting. Al gauw viel mij op dat de wind vrij fors in tegenovergestelde richting waaide. "Wind doet mij niets" vertelde Gerard. Maar ik was twee koppen groter en het kostte me soms aanzienlijke inspanning hem bij te houden. Onderweg zag ik op een groot bord een aankondiging voor de discotheek 'Amnesia'. Er was iets waardoor Amnesia in ongenade geraakt, want het bord was doorzeefd door meerdere schoten hagel. Enkele honderden meters verderop reden we langs een splinternieuw, maar ernstig beschadigd gebouw, waarvan een vleugel compleet was ingestort. Zo te zien zouden de eigenaars het Amnesia-avontuur nog lang heugen.

Een vuurrode vuurtoren op een witte krijtrots in een blauwe zee markeert de ingang van de haven van Bonifazio. Daarachter liggen tussen de krijtrotsen redelijk dure schuiten voor anker, hoewel niet zo duur als in Nice. De haven is ook populair omdat je vanuit Bonifazio Sardinië al kan zien liggen. Niet ver dus. Verder ligt er rond Bonifazio voor ca. 3 kilometer aan verstingswerken. Er zijn dan ook voldoende pogingen gedaan om de stad in te nemen.

Aan de zuidkust zijn huizen op de rotsen gebouwd om zodanige manier, dat
datgene wat je uit het raam gooit, een stuk of zeven verdiepingen lager in zee plonst. De stek voor het perfecte plaatje, dat in alle gidsen staat heb ik helaas niet kunnen vinden. Na enig zoeken naar het postkantoor, dat dicht was, ging ik en Gerard een tent zoeken om te eten. We vonden een terras, waar de ober eerst even vroeg waar we vandaan kwamen om vervolgens in het Nederlands aanwijzingen gaf voor onze zitplaats. Ik vind dat altijd verdacht, maar als je honger hebt, ga je niet zeuren. Het typische Bonifazionele gerecht dat ik gekozen had, iets met aubergines, was in ieder geval goed te eten.

Na dit uitstapje werden we teruggeblazen richting Porto Vecchio. Onderweg kwam er een typische wolk overdrijven die ik herkende als een onweersbui. Toen we aankwamen op de camping vielen net de eerste dikke druppels. De bui duurde maar even en toen daarna de zon ging schijnen, wilde ik weer eens mijn snorkel uitproberen. In zwembroek en op sandalen ging ik er op de fiets opuit, want het strand was nog wel een kilometertje of negen rijden. Ikzelf kwam pas na 14 kilometer op een strandje in een baai uit. Het was inmiddels tegen vijven, best wel fris, maar ik besloot de uitdaging aan te gaan.

Eenmaal bij de zeewierbanken, 15 meter uit de kust was er van alles te zien. Ik zwom tussen een school kleine visjes en daarachter lagen er grote witte keien waartussen overal zee-egels verscholen zaten. Benen hoog houden! En toen moest ik al weer afdrogen en terugscheuren, want we zouden met z'n allen in een restaurantje gaan eten in Porto Vecchio. Bij de camping was ik nog net op tijd om iedereen te zien wegrijden. Snel omkleden en weer scheuren. Vervolgens zijn we binnengegaan bij La Taverne du Roi. Uitstekend gegeten, op de camping natafelen. Uiteindelijk heb ik vandaag totaal 84,4 kilometer gereden, dus hoezo rustdag?

Trip: 84,4 km, netto tijd: 4 uur en 8 min.
Avg: 20,33 km/u, Max: 55,5 km/u


Vorige pagina Volgende pagina