19 juni: Porto Vecchio - Col de Verde
's Ochtends eindelijk eens op tijd mijn tent neergehaald, ontbeten en ingepakt. Er moesten dan ook wel 110 kilmeters worden overbrugd en aankomst bergop. Wel eindelijk vrij van de antibiotica-kuur. Ik zou nog even mijn bidons vullen, kwam terug uit het sanitaire blok en bleek iedereen al vertrokken. Lekker gezellig. In Porto Vecchio reed ik bovendien verkeerd, wat me op ca. 5 kilometer extra kwam te staan.

Uiteindelijk kon ik beginnen aan de klim naar l'Ospedale. Bij de start een staalblauwe hemel. Ik besloot deze klim in een keer te doen. Geen tussenstops voor mij deze keer. Wist ik toen veel dat ik aan zo'n beetje de langste beklimming van heel de Corsica vakantie was begonnen. Het hield dus maar niet op, na elke bocht kwam weer een nieuwe. Soms reed ik in de zon en zag ik het niet echt meer zitten. Een bocht verder reed ik in de schaduw en keerde mijn zelfvertrouwen weer terug: 'Ik ga het maken!'. Het koste dan weer een paar honderd meter klimmen en dan zat ik weer te ploeteren. Merkwaardig effect eigenlijk.

Hoe hoger ik kwam, hoe mooier het uitzicht over de kust rond Porto Vecchio werd. Maar afstappen voor een foto, dat nooit! Dat zou niet echt zijn. Vlak voordat ik een dorp binnenreed, kwam de Cycletours bus voorbij. Ik nam van deze gelegenheid gebruik om te vragen hoe lang deze klim nog door ging. 'Nog twee kilometer', zei Reindert. Dat was iets meer dan ik gehoopd had. En het werd steiler. De laatste kilometer ging een beetje slingerend, herinner ik me. Hoe bevrijdend is het altijd, als het dan opeens vlakker wordt. De top bereikt. En niet onderweg gestopt!

Sinds vanochtend was het landschap totaal veranderd. Vanochtend fietste ik langs de blauwe zee en in nu l'Ospedale verder waande ik me in de Alpen. Nadat ik weer op adem gekomen was, hervatte ik al
gauw de route, die nog lang zat was. Inmiddels was het weer bezig vrij snel om te slaan. Ik bereikte net op tijd een terras in Zonza, waar ook anderen waren neergestreken. Daar barstte een vette regenbui los. Gelukkig kon ik uit de Cycletours bus nog even mijn regenjas halen. Na een half uurtje was het ergste voorbij en ging ik verder. Maar in Aulinène was het weer mis. Het begon te
onweren en door de grijze wolken kon je het dal dat we door moesten nauwelijks zien. Dus stapten Hans, Alinda, Wim, Hanneke en ik een bar in om daar te wachten tot het beter werd. Gelukkig stond er continue een TV aan met een in het Frans nagesynchroniseerde Amerikaanse soap. Later sloot ook Gerard zich bij ons aan. Hij had een flink stuk extra moeten klimmen, omdat hij verkeerd gereden was. Na circa twee uur wachten was het onweer een stuk minder en waagden we het erop. Regenen deed het nog wel. Niet iedereen had bij Corsica aan regenkledij gedacht, dus sommigen behielpen zich met heel charmante vuilniszakken.

Na ongeveer tien kilometer kwamen we Richard tegen in de Cycletours bus. Er was ruimte voor drie personen met fietsen. De twee dames in ons gezelschap besloten mee te gaan. Ikzelf begon naarmate mijn lichaamstemperatuur door het stilstaan daalde er over te twijfelen. Er was tenslote nog 40 kilometer stromende regen. Uiteindelijk besloot ik ook de fiets voor vandaag aan de wilgen te hangen. Achteraf niet helemaal van harte, maar aan de andere kant leek me een keer keelonsteking voldoende voor een vakantie.

De camping was gelegen op de Col de Verde. Kamperen bovenop een berg dus, dat maak je niet overal mee. Het was er, zeker na het natte weer vandaag ook een stuk frisser. En zo kon het gebeuren
dat je op 1289 meter hoogte een aantal mensen kon aantreffen, sommigen gehuld in een paardedeken, die de afwas stonden te doen. Na de afwas werd er nog even nageborreld, maar op elf uur ging de verlichting uit.

Beter gezegd, de generator van de camping ging uit. Na dat moment begon ik al gauw de mooiste sterrenhemel te zien die ik ooit gezien heb. Ga maar na: in de buurt geen bewoonde wereld, dus geen strooilicht of uitlaatgassen en bovendien een fikse regenbui die het stof uit de lucht haalt. Ik zag duizenden sterren en ook de melkweg was goed te zien. De planeet Mars in het oosten was niet slechts een puntje aan de hemel, het was een duidelijke oranje stip. Hoewel niet echt het seizoen, heb ik twee vallende sterren gezien. Samen met Frank heb ik ongeveer een uur staan te kijken, voordat ik mijn tent in stapte.

Trip: 74,2 km
Avg: 15,2 km/u, Max: 47,6 km/u


Vorige pagina Volgende pagina