Vorige pagina Volgende pagina

24 augustus: Jaca - Ochagavia



Toen ik Jaca (of de camping op 16 kilometer afstand althans) verliet, was de zon al opgekomen, maar hij werd nog vaak bedekt door de heuvels langs de weg. En zo kon het dat ik op weg naar het noorden, naar het plaatsje Echo nog vaak in de schaduw reed. Terwijl ik over het gladde asfalt de kilometers wegtrap, valt mijn oog op een gehucht dat tegen een heuvel geplakt lijkt. Het doet me denken aan een western. Als ik weer verder kom, zie ik tussen de donkere heuvels iets in de verte dat de zon flink reflecteert: het is een bergketen die typisch in het landschap staat. Het blijft de hele weg naar het dorpje Echo mijn blik bepalen.




Een ochtend fietsen richting Echo.


Na een drankje gaan we naar Ansó. Als we daar aankomen is net de kerk uit. Kerkgangers in deze streek hebben de goede gewoonte het cafê op te zoeken na de preek. Kijk, zo wordt zo'n zondag toch de moeite waard, lijkt me. En zo zijn de straten en het cafê wat we bezoeken behoorlijk vol. Even later loopt een man in opzienbarend kostuum met een kind onder zijn arm langs het cafê. Hij is kennelijk net vader geworden en loopt het hele dorp door. Overal wordt hij gefeliciteerd.




Als de kerk uitgaat in Ansó komt iedereen elkaar tegen in de bar.


Vanaf Ansó voert de weg al gauw door een kloof langs de Rio Veral. Slingerend langs begroeide rotspartijen, stromend water en bossen volgen we kilometers de weg richting Zuriza. Ik heb het optimaal naar mijn zin. Als we de kloof langzamerhand uitkomen, moeten we weer wat klimmen en voeren heuvels en bergen de boventoon.



Een van de mooie plaatjes onderweg.


De hele dag is het prima weer geweest, maar als we in het plaatsje Isaba komen, heb ik al een gevoel dat het anders wordt. We blijven er heel kort en houden daarna het tempo erin, maar grijze wolken nemen hand over hand toe en een daling van de temperatuur wordt waarneembaar. Wat kan het weer rond de bergen toch snel omslaan. We hebben maar een kleine 5 kilometer erop zitten en even voorbij het dorp Ustárroz barst het weer los: regen en hagel vallen nu opeens met bakken uit de lucht. En onweer klinkt van dichtbij. Met geen enkele plek om te schuilen, bomen daargelaten (altijd af te raden), schieten we op een boerenschuur af. Maar het enige wat in de verte zou kunnen dienen als onderdak, is een houten oprit naar de schuur. Zo zitten we daar, terwijl de sluizen nog steeds open staan. Het lijkt erop dat dieren hieronder ook soms verblijven, maar het stro wat er ligt is tenminste enigszins droog. Tot op zeker moment, want hoe langer het giet, hoe drassiger het wordt. En zo wordt het al gauw zaak de zitplek te heroverwegen. Op een gegeven moment is de schuilplek niet langer houdbaar. We staan daarna nog een tijdje plat tegen de gevel van het gebouwtje tot de regen mindert.

Als we de klim vervolgen, zien we dat de greppels vol liggen met hagelsteentjes. Aan de top van de Alto Laza is het droog. Er is een bijzonder uitzicht als de damp na de regen in het dal optrekt.



Net na een flinke bui op weg naar Ochagavia.


Dan komen we in Ochagavia (gekscherend door ons vertaald als de acht cavia's). Eenmaal op de camping is de dreiging van regen goeddeels verdwenen, maar 's avonds is enorm veel condens. Alles wordt dan nat: de tent, de kleding, mijn rugtas enzovoort.



Statistieken:

Trip: 94,8 km, netto tijd: 4 uur en 48 min.
Avg: 19,7 km/u, Max: 56,3 km/u