23 juni: Corte - StFlorent Er waren twee mogelijkheden om deze tocht te beginnen: 1. de zelfde route als gisteren, maar dan terug. 2. langs de 'muur van Montegrosso'. Volgens Reindert was optie 2 vooral iets voor de echte cracks, omdat de beklimming zo steil was, misschien wel 20 procent. Nu had ik in Zuid-West Engeland al meerdere malen 20 procent beklimmingen gedaan, dus stiekem besloot ik om 'de muur' te nemen. Onderweg naar Montegrosso wilde het echter helemaal niet. Het was warm en elke heuvel koste moete, dus dat kon wat worden. Vlak voor Montegrosso werd het steiler en ik besloot in een lage versnelling verder te gaan. Dat ging verbazend makkelijk. Toen kwam Erik twee keer zo snel voorbij zetten, maar ja, van hem had ik niets anders verwacht. Tevreden keken we even later vanaf het dorpsplein terug op Calvi. Wat klimmen later kwam ik precies uit op het kruispunt waar ik gisteren een ijsje gekocht had en vervolgde de route. Wat later kom ik Frank tegen, die een lekke band heeft. Ik rijdt met hem verder tot vlak voor Speloncato, waar ik qua brandstof opeens in de rode zone beland en het tempo niet weet vol te houden. Een paar boterhammen verder kom ik in Speloncato, een bergdorpje, dat vooral bekend is omdat 2 keer per jaar het dorp verlicht wordt als de zon precies door een gat in een rots valt. De route voerde weer langs Belgodere om vervolgens af te slaan naar Lozari, waar een we getipt zijn op een goede pizzaria. Inderdaad, men bakt er dat het een lieve lust is. Na het eten kom ik er echter achter dat ik geld te kort kom en dat creditcards niet geaccepteerd worden. Shit! Geld te kort en dat in (officieel) Frankrijk! Ik bied aan om mijn fototoestel als onderpand achter te laten, terwijl ik ga pinnen, maar dat is allemaal niet nodig. Wat wel nodig is, is dat ik in I'lle de Rouse een bank op ga zoeken, want in de buurt zijn geen automaten. Krijg ik I'lle de Rouse toch nog te zien. Veertien kilometer later presenteer ik het bedrag en ga ik verder, nu in de juiste richting. De tocht voert door de Désert des Agriates, een onbewoonde woestenij waar het maquis, het Corsicaanse struikgewas, zo welig tiert, dat je er lopend al nauwelijks door kunt komen, laat staan met de fiets. Wel kun je je per boot laten afzetten op het strand, waar je dan vervolgens het rijk alleen hebt. Normaal woont er geen levende ziel, alleen een boswachter, maar ooit, tijdens de opnamen van de film 'The Longest Day' is het er drukker geweest. Voor mij is de enige weg door de Désert een aangename afwisseling van de drukke weg waar ik op reed. Wel moet ik klimmen. Bocht na bocht openbaren zich opnieuw positieve steigingspercentages, waarna ik op een panoramapunt beland. Vanaf daar zie ik een donkergroen landschap waar rotspunten hun best doen bovenuit te steken. Erachter is het donkere silhouet van de noordkaap te zien. Na het panorama, blijkt de klim nog niet gedaan, maar de laatste 7 kilometer naar St Florent zijn gelukkig afdalend. Trip: 110,6 km, netto tijd: 5 uur en 44 min. Avg: 19,3 km/u, Max: 54,8 km/u