21 juni: Luieren aan de Gorges de la Restonica Het eerste wat Richard vanochtend merkte, was dat er door een dier was gegeten van onze voorraden. Zou het een vos geweest zijn? Tja, onze kratten met ontbijtspullen stonden nu eenmaal in kratten op de grond, dus hier en daar was een monster genomen. Verder dan het doen van de was had ik geen plannen vandaag. Zodra ik kon, klauterde ik me een weg naar een steen in het midden van de stroom. Eenmaal daar gezeten gleden water en tijd aan me voorbij. Soms stak ik mijn voet in het water om te kijken hoe lang ik het vol zou houden in het koude water. Op de middag was het water, laten we zeggen, minder koud en besloot ik het water in te gaan. Anders dan in zee, moest je onder water verder klauteren over gladde stenen, maar uiteindelijk kwam ik op een stuk dat diep genoeg was om kopje onder te gaan. Dat bracht me op het idee om mijn duikbril uit mijn bagage te halen. Omdat het water in de beek volledig helder was, was het eigenlijk onzin om te gaan snorkelen, maar het zou een grappige foto opleveren. Eenmaal uit het water begon mijn maag wat te knorren. Onder enig protest werd me bij het restaurant van de camping nog een salade geserveerd, maar dan moest het echt ophouden, hoor. In Frankrijk gelden nu eenmaal andere wetten der commercie. Trip: 0,0 km, netto tijd: 0 uur en 0 min. Avg: 0,0 km/u, Max: 0,0 km/u