24 juni: St Florent - Murato - St Florent Vandaag een rustdag, maar ik overweeg nu alvast wat ik morgen ga doen. Ik wil namelijk om de noordkaap heen, in plaats van de aangegeven route, die een oversteek maakt naar Bastia. Vandaag wil ik dus een deel van de route doen, die ik morgen zou moeten missen als ik direct noordelijk reis. Zo duik ik dus het dal in, dat achter St Florent ligt. Onderweg kom ik een typische Désert-hut tegen, een eenvoudige boerenhut waarop gras groeit. Even verderop ligt het meest merkwaardige autowrak dat ik tot nu toe in Corsica gezien heb. Qua autowrakken verwacht je modale personenauto's en vrachtwagens, maar toch geen cabriolet-sportwagen? Richting het zuiden is het klimmen geblazen in een onbarmhartig warm klimaat, maar het is niet voor niets. De route voert rotswanden en de dorpen die daarop gelegen zijn. In een van die dorpen vind ik een telefooncel. Ik besluit vanaf deze bizarre plek weer eens het thuisfront te bellen. En daarna rijd ik verder naar San Michele. Wel moet ik eerst een onoogelijk klein weggetje identificeren als de weg er naartoe. Het levert een flinke klim, waar tussen de begroeiing de warmte geen kant op kan. Aan het eind prijkt daar de groen-witte kerk van San Michele, die erg doet denken aan de kerken in Toscane. Alhoewel? De manier waarop witte en groene stenen door elkaar gestapeld zijn doet me ergens ook denken aan mijn LEGO bouwwerken van vroeger. Na een blik in de kerk (wat is het er donker! of wat is het buiten licht!), kom ik Frank tegen die net met zijn neus in de boter gevallen is in Murato. Daar is het heiligenfeest van St Jean gevierd en hij werd uitgenodigd van de cathering gebruik te maken. Als ik en Hans Murato inrijden is alles net gesloten. Dus maar door naar de fijnproeverstip van de dag. En dat is een barretje in Oletta. Onderweg kijk ik langs maquis en kreupelhout het dal in. Eenmaal bij Oletta aangekomen, moet ik nog wel even het dorp in klimmen, alwaar 'U Lampion' een schitterend uitzicht en een prettige maaltijd bied. De letter 'U' is in het Corsicaans overigens een lidwoord. Ja, Corsicaans lijkt op Italiaans, maar de gemiddelde Italiaan zal net zo goed moeite hebben deze taal te volgen als de Fransen. Maar terug bij de maaltijd. De menukaart is met viltstift geschreven en opgerold met een mooi lint eromheen. Ik bestel het 'Assiete Surprise' en une grande bouteille Orezza. In plaats van Orezza krijg ik een fles spuitwater van anderhalve liter. Een halve liter extra uitdaging. Het verrassingsmenu bestaat uit charcuterie (ham), pate, een soort hartige taart en meloen. Terwijl ik dit smakelijke menu naar binnenwerk, kan ik de hele omgeving tot aan St Florent in me opnemen. Ook een auto die in de straat uitgebreid staat te starten en gassen, mag het plezier niet bederven, daar zorgt de eigenaresse persoonlijk even voor. Als tegenprestatie bekijk ik mijn 'ANWB Taalgids Frans' hoe ik het best mijn ervaring kan mededelen. Ik houd het op een 'surprise delicieuse'. Terug in St Florent reed ik even naar de haven en over de pier. Ook in deze haven allerlei dure jachten. Nadat ik mijn fiets geparkeerd had op de camping moest ik uit alle macht toch ook nog even snorkelen. Na tientallen meters zwemmen kom ik echter niet meer tegen dan een zeester, een kwal en een dood visje, Trip: 57,8 km, netto tijd: 3 uur en 15 min. Avg: 17,7 km/u, Max: 49,0 km/u