18 augustus: St. Palais - Orolon Bovenop een heuvel zijn de Pyreneeën al te zien. Door de bijensteek voel ik me niet lekker en ook niet al te sterk. Dit is geen goed uitgangspunt voor het rijden van de langste etappe: 114 kilometer. Ik vraag of ik alvast een voorsprongetje mag nemen en dat is goed. Zo fiets ik rustig in eigen tempo door het nog koele land. Om na tien kilometer al ingehaald te worden door 'de trein', een groep van ongeveer zeven die elkaar gevonden hebben. Op zo'n 20 kilometer lig de eerste feature: een klim van zo'n 3,5 kilometer met een stijgingspercentage van 15%. In Engeland had ik gekker meegemaakt, maar nu wil het totaal niet lukken. Niet op of naast de fiets. Aan de top kom ik Alice en Carolien tegen, die me halverwege voorbij kwamen. Rechtvooruit zijn in de verte de Pyreneeën al te zien als een donkere massa, waar wolken om hangen (foto boven). Deze klim van 15% was net iets te veel. Na de afdaling komen we de begeleiders Dirk en Guido tegen. Van hen krijg ik wat zalf tegen de beet en Dirk oppert om een stuk af te snijden om zo nog een knoepert van een klim te vermijden. Ik neem me de vorige klim nog even voor de geest en dat is genoeg om me te overtuigen een beetje af te snijden. Een uur of wat later bevind ik me in een plaatsje, waar ik op de gok een salade op de kaart kies. Niet slecht. Ik dommel na het eten nog een tijd op het terras. Alle tijd. Oh nee, toch niet. Misschien moest ik maar weer eens gaan. Moet.. niet.. in.. slaap... vallen. Als ik weer vertrek weet ik dat er nog een colletje voor de boeg is. Het valt me alleszins mee om die klim fietsend af te brengen. Een beetje rust doet soms wonderen. Aan het eind van de klim zie ik wat voor effect de hittegolf hier heeft gehad op de vegetatie. Voor me verrijst een drie-kleurige heuvel: roodbruin, groen en geel. Hierna is het zwaarste aan klimmen achter de rug en ik kom redelijk op tijd aan in Orolon. Een drie-kleurige heuvel.

Statistieken: Trip: 71,9 km, netto tijd: 4 uur en 58 min. Avg: 14,5 km/u, Max: 49,0 km/u